மகாபாரதம் பல்வேறு கதைகளின் கூட்டாக இருந்தாலும் அதன் முக்கிய கதையானது பாண்டவ கெளரவ சண்டையையே அடிப்படையாக இருக்கிறது. மகாபாரதம் என்றால் நம் அனைவருக்கும் நினைவுக்கு வருவதும் அது தான். அந்த மாபெரும் இதிகாசத்தில் கெட்டவனாக சொல்லப்படுபவன் துரியோதனன் ( இந்திய தொலைக்காட்சிகளைப் பொறுத்தவரை வியாசர் எழுதியதை விட அவனைக் கெட்டவனாக காட்ட இவர்கள் நிறைய எழுதியிருக்கிறார்கள்).
மகாபாரதம் பாண்டவர்களின் பார்வையில் எழுதப்பட்டது, அவர்களின் தர்மம் எது என்பதை விவரிக்கிறது. போரில் தோத்த துரியோதனனை கெட்டவனாக சித்தரிக்கிறது. ஆனால் பாரதத்தை தோற்ற கெளரவர்கள் பார்வையில் எழுதினால் எப்படி இருக்கும் என்பதே இந்த கெளரவன் நாவல்.
இந்தப் புத்தகத்தின் ஆரம்பத்தில்,ஆசிரியர் ஆனந்த் நீலகண்டன் கேரளாவின் மண்டலாவில் இருக்கும் துரியோதனன் கோவிலைப் பத்தி சொல்கிறார். துரியோதனன் எப்படி தீயவனாக இருக்க வாய்ப்பு இல்லை என்று சொல்லி துரியோதனின் கதையை சொல்ல ஆரம்பிக்கிறார்.
 |
| கேரளாவில் இருக்கும் துரியோதணன் கோவில் |
கதையின் தொடக்கமே பீஷ்மர் காந்தாரத்தை திருதிராஸ்டிரனுக்கு மனைவியை தேடுவதற்காக அழித்து, அதில் காந்தாரியையும், ஏழு வயதான சகுனியை அஸ்தினாபுரம் கூட்டிச் செல்வதாக தொடங்குகிறது.அதிலிருந்து அக்கதை துரியோதனன் பிறப்பில் ஆரம்பித்து துரியோதனன் பார்வையில் செல்கிறது.
துரியோதனன் சிறு வயதில் இருந்தே துடுக்கு தனமானவன். அவனுக்கு அவனது நாட்டில் இருக்கும் சடங்கு சம்பிரதாயங்களை வெறுக்கிறான். ஒரு சிலரை உயர்ந்தவனாகவும் சிலரை தாழ்ந்தவனாகவும் பார்க்கும் சமுதாயத்தை வெறுக்கிறான். தன்னைப் போலவே வளரும் துரியோதனன் மீது அளவு கடந்த பாசத்தை வைக்கிறார் பீஷ்மர்.
காட்டில் பாண்டு இறந்த பின் குந்தி தன் ஐந்து மகன்களோடு அஸ்தினாபுர அரியனையை பிடித்தே ஆக வேண்டும் என்ற நோக்கோடு உள் நுழைகிறாள். அவளுக்கு அரசியல் ரீதியாக உதவுவதற்கு தெள்மியன் எனற தலைமை பிராமணன் திருதிராஸ்டிரர் அவையில் இருக்கிறான். அவன் துரியோதனைப் பற்றி அவதூறுகளைப் பரப்புவதில் கில்லாடியாக இருக்கிறான்,
வேதங்கள் அனைத்தையும் கற்றவரான கிருபரும் துரியோதனன் போல சடங்குகளை எதிர்கிறார்.தெளமியனிடம் இருந்து துரியோதனனை காப்பாற்றுகிறார். சடங்குகளையும், பிரோகிதர்கள் சொல்லும் விதிகளையும்,தர்மத்தையும் தட்டிக்கேக்காத பாண்டவர்களை எல்லாருக்கும் பிடித்து போகிறது. பின் இவர்கள் இருவருக்கும் குருவாகும் துரோனருக்கும் பாண்டவர்களே விருப்பமானவர்கள் ஆகிறார்கள். அஸ்வத்தாமன் துரியோதனனின் நண்பனாகிறான்.
துரோனரால் நிராகரிக்கப்பட்ட கர்ணனை கிருபரும், துவாரகையின் நாயகனான பலராமனும் தெற்கில் இருக்கும் பலராமரிடம் அனுப்புகிறார்கள்.பாரதத்தின் தெற்கானது முன்னால் பெருமையுடன் விளங்கிய அசுரர்கள் அழிந்து பரசுராமரின் கைப்பாவை அரசுகளால் இயங்கப்படுகிறது. அங்கே தன்னை பிராமணன் என்று சொல்லி சீடனாக சேர்கிறான் கர்ணன்.
இது வரைக்கும் சொன்னது கதையோட சின்ன ஆரம்பம் மட்டும் தான் ஆனா இந்தக் கதை இன்னும் பல அடுக்குகள்ல செல்லும். குறிப்பா இதுல வர ஜரன் கதாபாத்திரம். ஏகலைவனோட கூட இருக்கும் அந்த கதாபாத்திரம் இந்த கதை முழுவதும் எல்லா அத்யாயங்கள்லயும் வரும். கர்ணன் வள்ளலாவதற்கு காரணமாக ஜரன் கதாபாத்திரத்தை பயண்படுத்தியிருப்பது ஆசிரியரின் நேர்த்தி என சொல்லலாம்.
கதையை முடிந்த அளவுக்கு எதார்த்த பாணியில் சொல்லியிருக்கிறார் ஆணந்த், இதில் தேவர்கள் இல்லை இந்திரன் வெறும் வயதான அரசன் தான், கர்ணனுக்கு கவசக் குண்டலங்கள் ஒரு போட்டியில் கிடைக்கின்றது, திரெளபதி துருபதனுக்கு மகளாக பிறந்து வளர்கிறாள் யாகத்தில் உதிக்கவில்லை,கிருஷ்ணன் கடவுள் இல்லை அவன் வசீகரமான ஒரு அரசியல் தந்திரி மட்டுமே.
கதையின் முக்கிய வில்லன்களாக சித்தரிக்கப்படுவது சகுனியும் கிருஷ்னனும்,இருவரும் தங்களால முடிந்த அரசியல் விளையாட்டுகளை விளையாடுகிறார்கள். கிருஷ்னண் தன்னை கடவுளின் அவதாரமாக மக்களின் முன் நிறுவுகிறான் ஆனால் அவனது உண்மையான குனம் மேல்தட்டில் இருப்பவர்களை குளிரச் செய்து தன்னை கடவுள் அந்தஸ்த்துக்கு உயர்த்துவதில் தான் இருக்கிறது என்று இந்தக் கதையில் வருகிறது. தீவிர மதப்பற்றாளர் என்றால் இந்த நூலை வாங்காமல் இருப்பது நல்லது.
கதைகளை விதுரன்,துரியோதனன்,அர்ஜூனன்,கர்ணன்,ஏகலைவன்,ஜரன் பார்வைகளில் எழுதியிருக்கிறார்,இதனால் இக்கதாபாத்திரங்கள் மீது ஒரு வித ஈர்ப்பும்,அவர்களின் செயல்களில் நியாமமும் இருப்பதாக நம் மனதுக்கு தோண்றுகிறது.
நாவலின் இன்னொரு நேர்த்தி கதை எந்த இடத்திலும் மகாபாரதத்தில் வரும் சம்பவங்களை மறைக்கவில்லை, அரக்கு மாளிகை,சூதாட்டம் என எல்லாமும் வருகிறது ஆனால் இதில் எப்படி துரியோதனண் சூழ்ச்சியால் விழுந்தான் என்பதே கதையின் ஓட்டம்.
இரண்டாம் பாகத்தை ஆணந்த் போன வருடமே எழுதி முடித்தாலும் இன்னும் வெளிவராமல் நீண்டுக் கொண்டிருக்கிறது, நான் மிகவும் எதிர்பார்கும் நாவல்களில் அது இருக்கிறது.
No comments:
Post a Comment